Wie ben je?
Ik ben Carin Rommers. Ik werk 20 jaar in het onderwijs als leerkracht, intern begeleider, schoolleider en remedial teacher. Ik hou van buiten de lijntjes kleuren en tegelijkertijd vind ik dat ook spannend. Dat spanningsveld trekt mij – zeker in het onderwijs.
Wat betekent taal voor jou?
Soms vind ik het lastig om mijn gedachten onder woorden te brengen. Ik denk dat meer mensen zich daarin herkennen. Daarom heb ik geleerd om goed te observeren hoe mensen erbij zitten. Als leerkracht zit ik vaak achterin de klas, waar ik aan de houding van de kinderen kan zien of ze gespannen zijn. Soms leg ik dan een hand op hun rug. Taal is meer dan alleen lezen en schrijven; het zit ook in gebaren en bewegingen. Toen mijn zus langzaam doof werd, heb ik gebarentaal geleerd. Die kennis kwam later van pas toen ik een doof kindje in mijn klas kreeg. Muziek is voor mij ook een taal. Mijn dochter speelt harp en ik ben fluittist. Met muziek kun je anderen raken. Soms raak ik ontroerd door een liedje op de radio. Het zijn vaak niet eens de woorden die me raken, maar puur de klanken zelf.
Waarom doe je mee aan dit project?
Eigenlijk komt dat door Meriam. Zij is schoolleider op deze school. Toen ze ziek werd, vroeg ze mij om tijdelijk haar taken over te nemen. En nu zie ik dat kinderen op woensdag voor de deur staan en roepen: “Yes! We hebben vandaag Maaktaal!” Een van de kinderen heeft ontdekt dat ze zingen geweldig vindt. Op onze school zit een jongetje dat vaak wegkruipt of zich verstopt. Ik zie dat hij nu langer aanwezig kan zijn in de lessen, en belangrijker nog, dat hij woorden weet te geven aan zijn gevoelens. Hij kan beter benoemen dat hij iets niet leuk vindt. Dat is ook taal. Taal is niet alleen iets wat van buitenaf wordt aangeleerd; het komt ook van binnenuit. Kinderen leren tijdens Maaktaal om hun eigen taal te spreken.
Heb je een mooie anekdote uit een Maaktaal-les?
Tijdens de muziekles van Deborah mochten de kleuters liedjes zingen over gevoelens, begeleid door Deborah op haar gitaar. Alle kinderen zongen mee. Dat gebeurt niet zomaar als een leerkracht een liedje afspeelt via het digibord. Dan kijken de kinderen vooral naar het scherm. Ze bewegen hun mond wel, maar er komt geen geluid uit. Zodra er iemand met een gitaar in de klas verschijnt om samen te zingen, voelen de kinderen de muziek veel beter.