Wie ben je?
Oprichter/vennoot van Kunsteducatie Nederland.
Wat betekent taal voor jou?
Taal maakte mij vroeger onzeker omdat ik dyslexie had. Ik herinner me nog dat ik de letters moest leren door ze te voelen op verschillende ondergronden, zoals schuurpapier en stof, waar de juf ze op had uitgeknipt. Door te oefenen en creatief met taal om te gaan, heb ik mijn onzekerheid en dyslexie voor het grootste deel overwonnen. Creatief leren en de vrijheid hebben om te ontdekken en te spelen met taal hebben me hierbij enorm geholpen.
Waarom doe je mee aan dit project?
Wat mij aantrekt is dat we mogen ontdekken en ervaren welke positieve invloed de ‘Maaktaal’-lessen van de vakdocenten kunnen hebben op de taalontwikkeling van de leerlingen. Ik ben ervan overtuigd dat de lessen een positieve bijdrage leveren op allerlei verschillende manieren en vlakken voor de leerlingen. Wat mij heel erg inspireert is om met een gedreven team van professionals onderwijs te mogen maken. Onderwijs maak je samen. Een keer niet bezig te hoeven zijn met het uitleggen waarom onze vakken een positieve bijdrage leveren aan de ontwikkeling van elk kind, maar met het aantonen dat het zo is en ontdekken ‘hoe’ we dat samen het beste kunnen doen.
Heb je een mooie anekdote uit een Maaktaal-les?
Ik bracht Robbie de Robot terug naar school, nadat we hem even hadden ingezet voor een presentatie over ‘Maaktaal’ in het gemeentehuis. Voor de school (Nijverdal) reed ik Robbie naar binnen en werd ik welkom geheten door een drietal kinderen. Ze zeiden: “Hee, Robbie is er weer.” Ik antwoordde: “Ja, hij was even weg, maar hij is blij dat hij weer naar binnen kan, want hij vindt het buiten maar koud.” Daarop antwoordden de kinderen: “Dat kan niet, hij kan niet voelen want hij heeft geen hart.”